قلب آیینه شکسته

کوچه ها در خلوت شب

پنجره ها همه بسته

آسمان خاکستری رنگ

بغض باران در نگاهش

خنجری در سینه دارد

توده ابر سیاهش

بی تو من از نسل بارانم

چون ابر بهارانم

مشق شب های من

وفا را از بی وفایی معنا کردنست

همه می گویند سرمشق اشتباهیست

بیا و 

بگو که سرمشق تکالیفم را خودت دادی...

مگذار دفتر زندگی ام را پاره کنند  

پ. ن:

گاهی اوقات بخاطر آوردن چهره آدمهایی که از دست دادیم خیلی سخته ...